Het pannetje met kaneelstokjes, kruidnagel en sinaasappel staat te geuren op het fornuis. De heerlijk herfstige 'bosbaden' thee is aan het trekken. Ik staar wat uit het keukenraam en zie de eekhoorntjes in de boom, druk bezig met hun walnotenverzamelingen.
Dit soort momenten gaan zo snel aan ons voorbij. We zijn afwezig, druk in ons hoofd, gehaast of vol plannen. Maar kon jij het voelen toen je het las? Het geeft een gevoel van rust, gronding en stevigheid. Een aards gevoel. Niet zo gek misschien. Want door je zintuigen aan het werk te zetten, door de heerlijke geuren op te merken, de warmte van de trekkende thee te voelen en te zien wat er voor je neus gebeurt, kom je automatisch terug in het 'nu'. Zelf word ik altijd een beetje flauw van geklets over het hier- en nu en dat soort dingen, maar eerlijk? Een flinke dosis gronding heb ik met mijn rondfladderende brein wel nodig.
Dus koester ik deze momentjes. Momentjes om te aarden. Mezelf even stevig verankerd te voelen. Soms buiten als ik weer eens aan het rondzwerven ben door de velden en bossen, soms gewoon tijdens het trekken van de thee. Het hoeft niet groots, lastig of op een meditatiekussentje (alsjeblief niet!), maar gewoon. Even zien wat er te zien is, voelen wat er te voelen is en op te merken wat opgemerkt wil worden.
Vaak weet ik na zo'n momentje ook beter wat ik nodig heb en hoe ik me voel. Soms is dat toch een beetje teleurstellend (ik ben vaak vermoeider of meer overprikkeld dan ik toe wil geven en heb nou eenmaal net als iedereen nog een flinke todo-lijst), maar steeds vaker duw ik het niet weg en probeer ik ernaar te luisteren. Lukt het niet met zo'n klein momentje? Dan bind ik mijn wandelschoenen onder en ga ik maar weer wandelen. Tot de rust komt en het helder wordt.
Wat vind jij fijne manieren om wat minder 'te fladderen' en lekker te gronden? Laten we tips delen!
0 reacties