Persoonlijke ontwikkeling met een vos als helper

Jaren en jaren therapie heb ik nodig gehad én gelukkig mogen ontvangen. Dan denk je 'klaar' te zijn, maar elke levensfase blijkt weer een nieuw moment voor ontwikkeling. Ik zit midden in zo'n moment. Ik kijk mijn oude overlevingsmechanismen diep in de ogen. Bedenk wat ik daar nog van wil gebruiken en wat me eigenlijk niet past en soms zelfs ronduit problemen geeft. En dan komt het voelen...

Opschrijven, bedenken, beredeneren. Allemaal helpend, maar ook handig want je hoeft (nog) niet te voelen. En toch merk ik, is voelen, doorvoelen, waar echte ontwikkeling te vinden is. Als ik terugkijk blijkt dat het elke keer neerkomt op stoppen, ademen, een deurtje openen en voelen. Niet uit angst wegrennen (want het is soms zó beangstigend), rustig blijven staan. Laat die vos maar uit de bosjes komen.

De vos

Ooit was er eens iemand die vertelde mij een verhaaltje als metafoor over een vos in de bosjes. Iemand was heel angstig voor die vos, bang om besprongen te worden, gebeten of misschien wel erger. Maar de vos was er nu eenmaal en het pad dat diegene wilde bewandelen lag toch echt achter die bosjes. 

Langzaam maar zeker, met veel geduld, tranen, angst en dapperheid. Vond deze persoon de rust om de vos uit de bosjes tevoorschijn te laten komen. Ze maakten kennis, het was niet mooi, het was vol rauwe emoties, maar het was ook niet zo erg als de persoon vooraf dacht eigenlijk. En samen met de vos konden ze het pad achter de bosjes nemen. De toekomst in. 

Ik hoorde dit verhaaltje meer dan 10 jaar geleden, ik heb het nooit kunnen vinden, nooit meer teruggezocht en ik ben er behoorlijk zeker van dat het een eigen interpretatie is geworden inmiddels. Maar het helpt! 

Aangaan

Het helpt me om dingen aan te gaan. Elke keer als ik dat deed, bleek het vreselijk, maar minder rampzalig dan waar ik bang voor was en voor wegrende. Zo ook deze keer. Ik dacht: 'als ik deze deur opentrek ga ik onderuit'. Nou, niets is minder waar. Ik ben moe ja, er vloeien soms tranen, maar ergens voel ik me eigenlijk al een stukje lichter. Meer mezelf.

Vanuit rust en vertrouwen

Want mezelf zijn, dat is wat ik wil. Zonder overlevingsmechanismen die voor mij bepalen wat ik doe en hoe ik handel in dagelijkse, normale, situaties. Die mechanismen waren nodig vroeger, maar nu kan ik het wel zelf. Vanuit rust en vertrouwen, niet vanuit pure paniek en een 'de wereld vergaat-gevoel'. 

Oefenen

Dus oefen ik. Ik oefen om op te merken wanneer er overlevingsmechanismen de kop opsteken terwijl het niet nodig is. Boosheid (bescherming), verdwijnen (wegcijferen van jezelf), pleasen (alles doen om negatieve dingen te voorkomen vaak ten koste van jezelf) of heel negatief of boos doen naar mezelf (zelfhaat een uitvergrote vorm van zelfreflectie). Ze zijn er allemaal, ze zijn soms ook gezond en nodig. We passen ze allemaal toe in het leven. 

Maar als ze ongepast en onevenredig heftig zijn omdat ze reageren vanuit een soort emotionele flashback naar een tijd waarin dat misschien wel nodig was, hoeft dat voor mij niet meer. En toch gebeurt het. Wat ook wel logisch is, maar niet meer passend. Dus oefen ik, voel ik, en zonder dat ik het bedacht heb vind ik mezelf weer in een stukje persoonlijke ontwikkeling. Gewoon omdat het zich aandiende. 

Zelfzorg

Persoonlijke ontwikkeling vraagt om jezelf ondersteunen, op te vangen eigenlijk. Even een stapje terug doen in stressvolle situaties. Sommige dingen loslaten of uitstellen. Wat meer rust (schilderen in mijn geval), wat meer slaap, wat extra fruit (ik maak mezelf wijs dat dat helpt, maar slaat natuurlijk niet echt ergens op, haha). Je voelt het al: zelfzorg. En of je nu in een fase van persoonlijke ontwikkeling zit of niet: misschien is dit moment een fijne reminder om bij jezelf na te gaan of jij vandaag genoeg aan zelfzorg doet? Wat zou je nodig hebben? Hoe kun je jezelf ondersteunen?

O ja...

En al die gevoelens en behoeften aan zelfzorg, veiligheid en rust, die leg ik dus vast! Op papier of op doek, met flinke klodders verf. Ze helpen mij als reminder, een baken of houvast. Misschien voel jij er ook iets bij?