Het schilderen van verlangen

Vorige week vroeg ik op instagram in een post 'in welke illustratie van mij zou jij willen wonen?'. Ik heb nog nooit eerder zoveel reacties op een post gehad, maar 1 reactie vond ik wel heel bijzonder. 

"Het is de wereld die je vormgeeft, waar velen van ons groot verlangen ( of heimwee) naar hebben!"

En dat zette mij aan het denken. Want ik vind het bijzonder dat dit opgemerkt wordt. Ik schilder namelijk vooral mijn eigen verlangens. Plekjes, of momenten, waar ik behoefte aan heb voor mijn emotionele welzijn. Momenten waar ik bij wegdroom, waar ik van opknap en die functioneren als een soort 'voeding' of 'veilige plek'. 

Ik ben expres niet duidelijk over mijn illustraties

Ik kan natuurlijk bij elk werk helemaal uitleggen wat ik voelde, bedoelde en bedacht heb. Maar dan ontneem ik anderen de kans om er zelf een gevoel of verlangen bij te ervaren. Want uit mijn post op instagram bleek ook dat iedereen een andere invulling geeft aan dezelfde illustraties. Mensen kunnen hun eigen gevoelens kwijt in de dingen die ik maak. En dat vind ik dus het grootste compliment dat ik kan krijgen én dat is het hele doel waarom ik mijn maaksel deel met de wereld. Ik denk namelijk dat anderen er óók iets aan kunnen hebben, omdat ik merk hoezeer het mijzelf helpt! 

Innerlijke criticus

Ken je dat gevoel dat je ineens onzeker wordt over wat je allemaal zegt of schrijft? Ik denk ineens 'wie zit hier op te wachten?' en 'poeh ik lijk wel een opschepper, iew!'. En zo gaat het met schilderen ook. Wat ik dan doe als die innerlijke criticus de kop opsteekt? Lekker bezig gaan met een nieuw schilderij. Een nieuw moment wat ik vast wil leggen, een nieuw plekje waar ik wel zou willen zijn. Een nieuw verlangen. En langzaam verdwijn ik in mijn wereld en besluit dat deze blog wel klaar is zo.