Handleiding voor een mopperdag

Ik heb een mopperdag, je kent ze wel. Alles voelt zwaar en zit even tegen. Mijn lichaam zit vol met blessures, de wereld is gek geworden, een proefdruk kwam mislukt binnen, ik stond vanmorgen een half uur te vroeg bij de fysio en heb net de moddervlekken van mijn broek staan schrobben.

Gisteren begon ik eindelijk in een boek over complexe PTSS, ik wilde het jarenlang niet lezen omdat ik bang was dat het te confronterend zou zijn. En het is goed om te lezen, maar ik had gelijk, het is heel confronterend. Ik weet natuurlijk dat onder mijn eerste gemopper dit vast ook een rol speelt in mijn gevoel vandaag. Maar toch, soms is het gewoon even een mopperdag! 

En dat is oké!

Iedereen heeft zulke dagen. We laten ze niet graag zien. Vaak gaan er dan ook meteen allemaal onnozele dingen mis en schaamte speelt soms een rol (zo gooide ik gisteren per ongeluk een dopje van een tube verf van de trap en nu zitten er enorme blauwe vlekken op de muur... zucht). Het oké vinden dat je een mopperdag hebt is de eerste stap in de handleiding. De erkenning lucht vaak enorm op. In plaats van verder in een mopperspiraal te komen, kon ik gisteren met Edwin lachen om de blauwe vlekken doordat ik theatraal riep: 'dat kon er ook nog wel bij hoor'!

Verkleinen 

Wat mij helpt op een echte mopperdag is om mijn wereld te verkleinen. Alle grote dingen even zo veel mogelijk loslaten en mijn zenuwstelsel met kleine dingen tot rust brengen.

Zo pakte ik er een boek bij dat ik al vaker heb gelezen en gewoon heel ontspannend is (de tovenaar van Oz), even een andere wereld in! Ik ging de tuin in, keek naar de plantjes en vond een mooi leeg slakkenhuis. Het slakkenhuisje ging ik schetsen, wat me dwong om te onthaasten en te kijken in plaats van te denken. 

In je bubbel

Een mopperdag is er nou eenmaal, dingen gaan ook mis, de wereld is ook gewoon idioot. Daar veranderen we niets aan. Maar wat we wel kunnen doen, is onszelf beschermen met een bubbel. Hij hoeft er niet altijd te zijn, maar het is fijn als je hem soms om je heen kunt trekken. Een bubbel waarin het klein is. Een bubbel waarin je even bij kunt komen. 

Zelf merk ik dat als ik in mijn bubbel kruip dat ik ineens de kleine dingen weer opmerk. Ik geniet van de narcissen in de tuin, de zon die vrolijk naar binnen schijnt en de paastak die mooi staat te wezen met zijn vintage houten eitjes. Ik geef mijn bubbel nog wat meer tijd en ruimte en dan merk ik op dat mijn donkere mopperdag wat minder donker voelt. Het voelt lichter en luchtiger. 

Er verandert niets aan de pijn die ik heb, de mislukte proefdruk of de blauwe verfvlekken op de muur. En dat is eigenlijk mooi. We hoeven soms niets te veranderen of op te lossen. Soms is even verkleinen en in je bubbel kruipen genoeg om je door een mopperdagje heen te loodsen! 

foto: Merette Kuijt