Een kijkje achter de schermen - het magazijn

Wat voor mij inmiddels allemaal heel logisch en normaal is, is voor anderen natuurlijk heel leuk om te zien! Dat geldt ook voor het magazijn en de cosy pakketjes inpakken. Ik neem je mee achter de schermen van het magazijn en de plek waar jouw cosy pakketjes ingepakt worden. 

Terug in de tijd

Een paar jaar geleden pakte ik zelf mijn pakketjes in natuurlijk, ik vond dat zó leuk om te doen! Helaas (en natuurlijk niet helaas maar fantastisch ;-)) werden het er zo veel dat ik niet meer aan schilderen toe kwam en ik wist dat ik moest blijven schilderen anders zou dit avontuur snel afgelopen zijn. Daarnaast is schilderen mijn uitlaatklep en 'therapie', dus het was duidelijk, het moest anders. 

Maar hoe dan?

Ik heb van alles overwogen en geprobeerd. Ik heb hulp gehad met pakketjes inpakken in mijn studio, ik heb verschillende bedrijven gesproken of ik het kon uitbesteden misschien. En toen vond ik mezelf op een regenachtige dag ineens in Deventer bij de jongens van Maximus Packing. Ze waren zelf net gestart, konden meedenken en zagen dit vreemde avontuur wel zitten. Want eerlijk is eerlijk, ik ben wel een vreemde eend in de wereld van warehousing en verpakken met al mijn zelfgemaakte dingen waaronder meer dan 100(!) verschillende kaarten.

En hoe werkt dat dan?

Terug naar dat kijkje achter de schermen. Wat gebeurt er als jij een cosy pakketje bestelt? Jouw bestelling gaat automatisch naar het magazijn. Daar werken hele leuke (vaste) mensen in 'mijn hoekje' die met veel zorg jouw pakketje inpakken. Is er iets op in dat cosy hoekje van het magazijn? Dan rennen ze naar achteren en halen een nieuwe doos van een pallet. Zelf kom ik er elke twee weken wel om nieuwe voorraad te brengen want ik pak veel zelf in. Zo signeer en verpak ik de art prints, sticker de washi tape, stel de cosy UP pakketjes samen en prik de pins op kaartjes. Elke keer als ik er kom voelt het weer onwerkelijk (maar ook gezellig!).

Onwerkelijk

Het is zo gek om zoveel van mijn eigen werk bij elkaar te zien. De stapels pakketten van die dag die klaar staan op een rolcontainer van PostNL (nooit in mijn leven heb ik durven denken dat ik rolcontainers met post zou vullen, whut!?). En als ik een keer meeloop naar de opslag met pallets schrik ik me standaard een hoedje, zóveel?! Ik denk er maar niet teveel over na, dan krijg ik namelijk de kriebels van de grootsheid van deze hele operatie. En hoe fijn is het dat ik het met een gerust hart over kan laten aan de jongens (en dames in 'mijn hoekje') van Maximus. Dus ga ik snel weer naar huis, zet het uit mijn hoofd en ga maar weer schilderen.