Ik heb illustraties verbrand….

En dat heb ik nog nooit gedaan. Maar ik moest iets doen om het af te sluiten. Om het een plekje te geven. Wat precies? Dat leg ik je uit in deze blog.

Ik werk niet in opdracht, nou.. bijna nooit dan. Als ik iets heel leuk vind wil ik het wel eens doen. Of.. als ik me laat verleiden. Ik had een opdracht aangenomen dus, voor een boek cover. Klinkt leuk? Leek mij ook! Ik vond het verhaal super leuk en wilde het een kans geven.

En toch ging het mis

Ik merkte het eerst niet, maar gaandeweg het proces ontstond er een steeds langere lijst met dingen waar de illustratie aan moest voldoen. Groot dingetje zus, kleuren zo, dit moet erbij, zus en zo. O en een krappe deadline natuurlijk. De ‘red flag’ had moeten zijn dat ik nare kriebels kreeg in mijn onderbuik toen er een AI gegenereerd plaatje mee werd gestuurd met: zoiets zoeken we.

Nu heb ik wat boeken gemaakt eerder en tot nu toe ben ik altijd 100% vrijgelaten in wat ik maak. Feedback: prima, tips welkom natuurlijk, maar over het algemeen is dat ook wat ik vooraf zeg: ik heb vrijheid nodig. En toch heb ik me onbewust in allerlei banen gewurmd om te maken wat overeenkwam met alle lijstjes. Gevolg: het werd niet mooi (vond ik zelf, de meningen zijn verdeeld), niet mij, ik was er niet blij mee.

Ik ging erin mee

Na feedback van de uitgever zag ik in waar ik de mist in ging. Teveel aangepast, niet vrij voelen, krampachtig proberen te maken wat van me verlangd werd. Ik zag het als een leerproces en bood aan om iets totaal nieuws te maken écht vanuit mezelf. Ik was blij, vond (en vind het nog steeds) mooi en ik was er zeker van dat dit vrije gevoel opgemerkt zou worden en zou kloppen.

De bom

Helaas, het was niet wat ze zochten. Of ik nog een derde illustratie wilde maken binnen 2 dagen (even ter indicatie, per illustratie zo’n 8 uur werk en voor iemand die maar 4 uur per dag kan werken….). Toen kwam ik terug bij mijn eigen gevoel, de waarden waar ik voor sta. Ik wil creëren wat ik leuk vind, wat goed voor mij is, plezier hebben in wat ik doe. Ik wil kiezen voor mijn gezondheid, knusheid, cosiness. Maar auw… dit deed wel echt heel erg pijn! Onzekerheid, verdriet, boosheid, meer onzekerheid, verdriet en boosheid. Een nachtje wakker liggen, me van alles inbeelden (ik zou heel slecht zijn en Nederland zou het weten doordat ik deze opdracht stopte).

Het kon niet verder

Ik besloot zelf te stoppen. Ik zag in dat het plezier eruit was (wat het werk nooit ten goede zou kunnen komen) én het vertrouwen dat een 3e versie wel geaccepteerd zou worden had ik niet. Ik had geen contract getekend, dus dat bood voor- en nadelen. Voordeel: ik was vrij te stoppen. Nadeel: alle in totaal 18 uren besteed aan dit project krijg ik niet betaald.

Brand!

En toen moest ik het een plekje geven. De frustratie, onzekerheid, het balen van mezelf (waarom heb ik me laten verleiden). Ik heb mijn bureau opgeruimd, alle bestanden op de computer ver weg gearchiveerd, de bestanden op de Ipad ook weggestopt, de emails gearchiveerd en… de illustraties ritueel verbrand. Nog nooit gedaan (slecht idee ook hoor!) maar het was deze keer nodig. Afsluiten, mijn onzekerheid in vlammen op zien gaan.

En nu?

Is het over? Nee, natuurlijk niet! Ik zal het nog wel een tijdje in mijn achterhoofd meedragen denk ik. Maar ik heb wel wat dingen gedaan die erg helpend zijn:

-Me even lekker rot gevoeld (want wegstoppen werkt averechts)

-Lief zijn voor mezelf vandaag

-Mezelf liefdevol gedwongen om aan de slag te gaan met nieuwe projecten. Het maken van de kerstkaarten staat voor de deur en het deed me goed om me onder te dompelen in ideeën en schetsen.

-Blijven herhalen tegen mezelf: denk aan je kernwaarden. ‘ik wil maken waar ik zin in heb, als mensen dat toevallig mooi vinden is dat een bonus’. Ik wil rustig en ontspannen leven, ik wil oké zijn met mezelf en genieten. Eigenlijk ging ik terug naar de basis, diep in mezelf.

-Besloten om me niet meer te laten verleiden tot werken in opdracht (wat meteen betekent dat mijn laatste boek in opdracht uitkomt in september, een slik momentje wel)

-Wandelen, yin yoga, en ik trok een kaartje uit mijn kaartendeck

-Ik schreef deze blog (helpt heel erg)

Jij bent mijn held

Ja, je leest het goed! JIJ, jij bent de hoofrolspeler hier. Want door jouw support, jouw bestellingen, jouw delen op social media en jouw rondvertellen aan vrienden HOEF ik geen opdrachten aan te nemen en kan ik voor mezelf kiezen. Ik kan maken wat ik leuk vind, waar ik blij van word en wanneer ik maar wil. Jij bent dus mijn held en daar ben ik je dankbaar voor. Ik besef me ook enorm wat een luxe het is (al is ook dit niet altijd eenvoudig hoor, het runnen van een webshop heeft ook zeker stress dingetjes). Het is een keuze en ik kies voor jou! Bedankt dat je hier bent!

ps. De rede waarom ik de betreffende illustraties niet deel is omdat het gaat om de gevoelens, het proces en het verhaal en niet om een mening over mijn werk.. of zoiets. Nou ja.. je snapt het wel.

pps. Mocht je meteen zin hebben om mij extra te supporten: hier mijn selectie van vandaag die mij helpt!

16 reacties

    1. Ahh wat lief! Soms als je tegenslagen tegenkomt kan het best eenzaam voelen, maar iedereen heeft tegenslagen, groot en klein! Fijn om elkaar te kunnen inspireren in hoe ermee om te gaan dacht ik zo! Dikke knuffel!

  1. Lieve Esther,
    Niemand denkt dat jij het niet kunt. Je innerlijke criticus kan de pip krijgen!
    Zoveel liefde in je werk, doordat jij er plezier in had tijdens het creëren. Vind je het niet mooi? Dan is het je smaak misschien niet en kies je iets anders. Maar je bent je er gelukkig bewust van.
    Opruimen, hoofd omhoog en lekker door met je eigen cosy wereld!
    Liefs!

    1. Hoi Esther,
      Je hebt geen idee wie ik ben, maar for what it’s worth:
      Ik kocht laatst wat kaarten van je in een winkeltje in mijn stad. Omdat ik ze zo mooi en gezellig vond. Stuurde ik heel enthousiast door naar een vriendin.
      Zij; ohh dat is van Esther Bennink!
      Ik; euh, if you say so.

      Een maand later staat mijn moeder op een fair, vlakbij de stand met ‘magic’ lampen.
      Zij: is dit niet iets voor jou?
      Ik: ohhh dat is van Esther Bennink!

      Intussen heb ik 2 lampen, een stel kaarten en platen voor in de lamp, en mijn volgende bestelling onderweg.

      Moraal van het verhaal: jouw stijl, jouw illustraties, maken impact. Ik ken geen enkele andere illustrator bij naam. Je mag balen, je mag je rot voelen om een samenwerking die mislukt, etccccc. maar please, twijfel nooit aan jezelf.

      Je oorspronkelijke idee was om ‘cosyness’ te vangen in sfeervolle illustraties, toch? You do that. You do just that.

      Just so you know.

      1. Hey Taya, Wat een ontzettend leuk, lief bericht! Dankjewel! En wat fijn dat jij ook een ‘kindred spirit’ bent als het gaat om cosiness! Dikke knuffel!

  2. Iemand zei mij ooit, dat een mislukking geen mislukking is, maar een belangrijke en kostbare stap in ons eeuwige leerproces. Dat lijkt mij hier ook van toepassing.

  3. Hoi Esther,

    Ik word zo blij én rustig van jouw illustraties!
    En je hebt groot gelijk. Doe waar JIJ blij van wordt!
    Heb weer een bestelling gedaan want jij illustreert het leven dat ik zou willen hebben.
    Ik kijk vaak op je website om te kijken of je weer wat liefs hebt gemaakt en om je blog te lezen.

    Gezellige groet, Linda

    1. Hey Linda, wat lief en leuk! En dat jij blij en rustig wordt van mijn illustraties is het grootste compliment dat je me kunt geven, dankje! Liefs!

  4. Hay hay,
    Ik heb je net gevonden via een Facebook ad (denk ik). Je hebt prachtig inspirerend werk. Ik heb ook geprobeerd in opdracht te werken en ik ben ook gestopt. Beste beslissing ooit. Als je kan zeker je eigen vrijheid houden want als het moeten is stopt het stromen soms en dan gaat de inspiratie weg. Alles wat je maakt voeld als recht uit je hart. Heerlijk. Ik kan zo je werk instappen en me thuis voelen. Dat is heel bijzonder. Wees zuinig op jezelf! Mensen zoals jij hebben we nodig ♡.

  5. Wat dapper, kwetsbaar en sterk dat je dit deelt… wat een proces om trouw aan jezelf te blijven! En wat een voorbeeld… je dapperheid, om het aan te gaan… te processen, voelen… en dan gewoon te doen! Dat raakt me… in je illustraties, en in je schrijven! Dank je wel voor jezelf zijn!

  6. Fantastisch toch dat andere mensen blij worden van de dingen die jij maakt en waar jij blij van wordt?
    Dit stralen je tekeningen uit en daarom is er zo’n behoefte aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNL